Στις εξελίξεις 21ου αιώνα, η ανθρωπότητα ζει κάτω από το πέπλο μιας πρωτοφανούς αντίφασης. Ενώ οι τεχνολογικές ευκολίες και η πρόσβαση στην πληροφορία δημιουργούν την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας, η πραγματικότητα είναι ότι το άτομο δεν υπήρξε ποτέ πιο εγκλωβισμένο. Δεν πρόκειται για μια τυχαία εξέλιξη, αλλά για έναν μεθοδικό σχεδιασμό που στοχεύει στην αποδόμηση της προσωπικότητας και τη μετατροπή της σε ένα αναλώσιμο εξάρτημα μιας παγκόσμιας μηχανής παραγωγής.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι, το τρίπτυχο ΑΝΑΔΑΣΜΟΥ - ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΩΝ - ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, υπό την αυστηρή προϋπόθεση της εντιμότητας και της ειλικρίνειας των συμμετεχόντων, μπορεί να προασπίσει τα συμφέροντα του μικρού αγρότη, δίνοντάς του συγχρόνως και το κατάλληλο «μέγεθος συμμαχίας» απέναντι στη μεγάλη ιδιοκτησία και την μέγιστη δυνατή αξιοποίηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής ως έχει.

Στην μικρή γωνία του πλανήτη που ονομάζεται Ελλάδα έχουμε μεγάλη μερίδα ανθρώπων με δημόσιο βήμα που υποστηρίζουν σθεναρά πως η στάση μας πρέπει να είναι να κρατούμε «ισορροπία» και «ίσες αποστάσεις» σε σχέση με διάφορα ζητήματα που απασχολούν την επικαιρότητα. Το αιτιολογικό τους γι’ αυτήν την στάση (ή μάλλον την έλλειψή της) είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο: είμαστε αδύναμοι σαν χώρα, το συμφέρον μας είναι ν’ ακολουθούμε την νομιμότητα και το διεθνές δίκαιο, η σύγχρονη πολιτική σκηνή χρειάζεται μετριοπάθεια κλπ κλπ.

Γράφει ένα στέλεχος μίας ελληνικής συνεταιριστικής τράπεζας

Το ερώτημα που τίθεται συνεπώς, δεν είναι κατά πόσον κάποια στιγμή στο μέλλον θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός και θα επακολουθήσει σοσιαλισμός, κοινοκτημοσύνη ή κάτι άλλο. Αυτό - θεωρητικώς τουλάχιστον - είναι μάλλον αναπόφευκτο ή και νομοτελειακό σύμφωνα με κάποιους.

Το ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί, είναι σε τι κατάσταση θα βρίσκεται η χώρα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή στο μέλλον.